پرسشنامه شفقت به خود ( تف و همکاران، ۲۰۰۳)

من نسبت به عیب ­ها و نقص­ هایم، دیدگاهی انتقادی دارم.

وقتی احساس غمگینی دارم به صورت وسواسی و مدام به اشتباهاتم فکر می­کنم.

وقتی اتفاق بدی می­افتد آن را به عنوان بخشی از زندگی که برای هرکسی رخ می­دهد در نظر می­گیرم.

وقتی در مورد عیب­هایم فکر می­کنم بیشتر احساس می­کنم از همه مردم دنیا مجزا هستم.

هنگام تجربه حوادث ناراحت کننده اغلب سعی می­کنم با خودم مهربان باشم.

وقتی در چیزی که برایم اهمیت دارد شکست می­خورم احساس بی­لیاقتی و بی­کفایتی مرا از پای در می­آورد

زمانی که به دلیل شکست ناراحت می­شوم به احساس سایر مردم در چنین شرایطی فکر می­کنم.

وقتی در موقعیت دشواری هستم نسبت به خودم سخت گیر هستم.

هنگامی که چیزی مضطربم می­کند سعی می­کنم عواطفم را در تعادل نگه دارم.

وقتی در چیزی احساس بی­کفایتی و بی­لیاقتی می­کنم به خودم گوشزد می­کنم که بیشتر مردم هم احساساتی شبیه من را تجربه می­کنند.

نسبت به جنبه­ هایی از شخصیتم که دوست ندارم بی­ حوصله و ناشکیبا هستم.

وقتی در موقعیت دشواری هستم با ملاطفت و مهربانی از خودم مراقبت می­کنم.

زمانیکه غمگین هستم، تمایل دارم که احساس کنم احتمالا دیگران از من شادتر هستند.

وقتی حادثه دردناکی رخ می­دهد، سعی می­کنم تعادل و خونسردی خودم را حفظ کنم.

شکست را به عنوان بخشی از شرایط انسانی در نظر می­گیرم.

زمانی که جنبه ­هایی از خودم را در می­یابم که دوست ندارم، غمگین می­شوم.

وقتی در چیز مهمی شکست می­خورم سعی می­کنم شکست را در ذهنم نگه دارم.

وقتی در حالت کشمکش و دودلی هستم، فکر می­کنم دیگران شرایط بهتر و مناسب­تری دارند.

در سختی با خودم مهربان هستم.

وقتی چیزی مرا ناراحت می­کند در احساسات خود غرق می­شوم.

هنگامی احساس ناراحتی می­کنم نسبت به خودم بی­رحمانه رفتار می­کنم (نامهربان هستم).

هنگامی که احساس ناراحتی و غمگینی دارم، بی پرده و صادقانه آنرا می­پذیرم.

بی­ کفایتی­ هایم را با سعه صدر می­پذیرم (نسبت به عیب­ هایم شکیبا هستم).

زمانی اتفاق دردناکی برایم رخ می­دهد، بیش از حد آن را جدی می­گیرم.

وقتی در چیزهایی که برایم مهم است شکست می­خورم احساس تنهایی می­کنم.

سعی می­کنم نسبت به جنبه­‌هایی از شخصیتم را که دوست ندارم، شکیبا و پذیرا باشم.